Na fikcyjnej wyspie gdzieś na południe od Australii Autorka postawiła stację badawczą oraz zbiór milionów nasion różnorakich roślin, przechowywanych w formie zabezpieczonej, by móc w przyszłości rośliny ewentualnie odtworzyć. Nie wiemy czy to nasza Ziemia, czy Ziemia po klimatycznych zmianach - wydaje się, że akcja może rozgrywać się teraz, jak i za kilka dekad, gdy raczej należałoby się spodziewać gwałtowniejszej odpowiedzi sił natury na działalność - ale i funkcjonowanie - człowieka.
Wyspę zamieszkuje rodzina, ojciec z trójką dzieci, wszyscy skupieni na codzienności, trudnym czasie, odpowiedzialności za zebrane nasiona - ale i na swoich prywatnych małych światach. Autorka prowadzi akcję tak, że klimat jest przytłaczający, z jednej strony towarzyszy nam uczucie niepokoju, z drugiej - jakaś taka dzika, pierwotna chęć poznania, choć przecież wszyscy przeczuwamy, że łatwo nie będzie. Powieść rozpoczyna się od wyłowienia rozbitka - kobiety, która cudem przetrwała sztorm. Wejdzie ona w życie mieszkańców, wpłynie na nich, oddziaływania będą zresztą wzajemne. A w tle, za tym niepokojem, za pragnieniem poznania zarówno tego, co będzie dalej, jak i przyczyn, które bohaterów tu sprowadziły, w tle ukrywa się piękno przyrody. Z niemal każdej strony książki bije ogromny szacunek do natury, do istot zamieszkujących z nami tę planetę i ludzi, którzy potrafią rozumnie spoglądać na ekosystem, gdzie człowiek wcale nie jest u szczytu drabiny ewolucji - jest zaledwie, ale i aż jednym z elementów znacznie większej całości, na której opiera się chwiejna równowaga wszystkich sił przyrody. Mocna rzecz, zarówno pod względem dramatycznych ludzkich historii, jak i głębiej, w skali makro. Lektura, która pozostaje w czytelniku na długo.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz